انعقاد و لخته‌سازی یکی از روش های مهم حذف ناخالصی های معلق و کلوئیدی در تصفیه آب و تصفیه فاضلاب می باشد.

معمولاً جهت از بین بردن مواد کلوئیدی در تصفیه آب و تصفیه فاضلاب، از ترکیبات آلومینیوم، آهن یا برخی از الکترولیت ها استفاده می‌شود.

ترکیبات این فلزات به عنوان منعقدکننده در اثر هیدرولیز، موجب چسبیدن ذرات به یکدیگر می‌شود.

به منظور تأثیر بهینه منعقد کننده ها از کمک منعقد کننده ها استفاده می شود.

کمک منعقدکننده ‌ها با برقراری پل بین ذرات ریز لخته ی حاصل از کار منعقدکننده‌ ها، آن ها را به صورت لخته ‌های درشت و سنگین در آورده، عمل ته ‌‌نشینی را سرعت می‌بخشند. هم چنین ضمن گسترش محدوده pH  بهینه، مقدار مصرف ماده منعقدکننده را کاهش می‌دهند.

پلی الکترولیت ها به عنوان کمک منعقد کننده به سه گروه آنیونی، کاتیونی و نانیونی تقسیم می شوند. از مزایای مهم مصرف پلی الکترولیت ها می توان به کاهش مصرف منعقدکننده اشاره کرد. هم چنین آن ها بعضی ارگانیسم های گیاهی و حیوانی را منعقد می نمایند.

تعیین مقدار منعقدکننده و هم چنین pH بهینه جهت انعقاد، از طریق جارتست انجام می شود.

جارتست از ۶ بشر تهیه شده است که نمونه مورد نظر به طور مساوی در تمام بشرها ریخته شده، به هر بشر میزان معینی از مواد منعقدکننده و کمک منعقدکننده اضافه شده و پس از اختلاط در دورهای تند و آرام در دمای ثابت، ته نشین می شوند.

بعد از اتمام زمان ته نشینی نمونه های جار سریعاً آنالیز شده، بهترین عملکرد در زمینه تشکیل رسوب و زلال بودن محلول مشخص می شود.

به عنوان مثال یکی از مؤثرترین مواد منعقدکننده در فرآیند تصفیه، کلروفریک یا کلرید اهن (III) است.

پلی الکترولیت LT25  به عنوان کمک منعقد کننده آنیونی، باعث کاهش مصرف آن، تشکیل لخته های درشت تر، کاهش مدت زمان ته نشینی فلوک، کاهش کم تر pH به دلیل مصرف کم تر کلروفریک و نیاز کم تر به مقدار آهک می شود.