انعقاد و لخته‌سازي یکی از روش های مهم حذف ناخالصي هاي معلق و کلوئيدي در تصفیه آب و تصفیه فاضلاب می باشد.

معمولاً جهت از بین بردن مواد کلوئيدي در تصفیه آب و تصفیه فاضلاب، از ترکيبات آلومينيوم، آهن يا برخي از الکتروليت ها استفاده مي‌شود.

ترکیبات این فلزات به عنوان منعقدکننده در اثر هيدروليز، موجب چسبيدن ذرات به يکديگر مي‌شود.

به منظور تأثیر بهینه منعقد کننده ها از کمک منعقد کننده ها استفاده می شود.

کمک منعقدکننده ‌ها با برقراری پل بين ذرات ريز لخته ی حاصل از کار منعقدکننده‌ ها، آن ها را به صورت لخته ‌هاي درشت و سنگين در آورده، عمل ته ‌‌نشيني را سرعت مي‌بخشند. هم چنين ضمن گسترش محدوده pH  بهينه، مقدار مصرف ماده منعقدکننده را کاهش مي‌دهند.

پلي الکتروليت ها به عنوان کمک منعقد کننده به سه گروه آنيوني، کاتيوني و نانيوني تقسیم می شوند. از مزاياي مهم مصرف پلي الکتروليت ها مي توان به کاهش مصرف منعقدکننده اشاره کرد. هم چنين آن ها بعضي ارگانيسم هاي گياهي و حيواني را منعقد مي نمايند.

تعيين مقدار منعقدکننده و هم چنين pH بهينه جهت انعقاد، از طریق جارتست انجام می شود.

جارتست از ۶ بشر تهيه شده است که نمونه مورد نظر به طور مساوي در تمام بشرها ريخته شده، به هر بشر میزان معينی از مواد منعقدکننده و کمک منعقدکننده اضافه شده و پس از اختلاط در دورهای تند و آرام در دمای ثابت، ته نشین می شوند.

بعد از اتمام زمان ته نشيني نمونه هاي جار سریعاً آناليز شده، بهترين عملکرد در زمینه تشکیل رسوب و زلال بودن محلول مشخص می شود.

به عنوان مثال يکي از مؤثرترین مواد منعقدکننده در فرآيند تصفيه، کلروفريک یا کلرید اهن (III) است.

پلي الکتروليت LT25  به عنوان کمک منعقد كننده آنيوني، باعث کاهش مصرف آن، تشکيل لخته هاي درشت تر، کاهش مدت زمان ته نشيني فلوک، کاهش کم تر pH به دليل مصرف کم تر کلروفريک و نياز کم تر به مقدار آهک مي شود.